Romans śpiewam, bo śpiewam! Bo jestem śpiewakiem!
   Ono była żebraczką, a on był żebrakiem
  
   Pokochali się nagle na rogu ulicy
   I nie było uboższej w mieście tajemnicy ...
  
   Nastała noc majowa, gwieździście wesoła,
   Siedli - ramię z ramieniem - na stopniach kościoła.
  
   Ona mu podawała z wyrazem skupienia
   To usta do pieszczoty, to - chleb do gryzienia.
  
   I tak, śniąc, przegryzali pod majowym niebem
   Na przemian chleb - pieszczotą, a pieszczotę - chlebem.
  
   I dwa głody sycili pod opieką wiosny:
   Jeden głód - ten żebraczy, a drugi - miłosny.
  
   Poeta, co ich widział, zgadł, jak żyć potrzeba?
   Ma dwa głody, lecz brak mu - dziewczyny i chleba.