Nie stać mnie na więcej, niż na pusty żal
  Gdzieś w drodze do życia, powiał boczny wiatr
  Dałem mu się porwać, nie wiedziałem gdzie
  Obiecywał wielkie góry, a jestem na dnie
    Nie stać mnie na więcej, niż na parę pustych słów
  Myśli też mi zabrał i pozbawił snów
  Pozostawił koszmar nocy
  Nagle mi otworzył oczy, krzycząc - żyj
    Chociaż to nie proste, zerwij krąg
  Wyrzuć z swego domu, towarzystwo złe
  Wyrzuć je, wyrzuć je, je, je, je, wyrzuć je
    Inni przecież, spokojnie śpią
  Mają wszystko, czego chcą
  A Ty znowu idziesz w noc
  Ciągle słysząc drwiące głosy
  Nie stać cię na więcej, niż na pusty żal
  Bo gdzieś w drodze do życia, powiał boczny wiatr