Jak pies bezdomny idę sam,
   Jak dziecko, które wierzy wam!
   Na horyzoncie tylu kłamstw,
   Jak oszukany brzeg bez fal - to Ja!
  
   Mój nienormalny spokój, gniew,
   I upojny tak słoneczny dzień!
   Mały trzask i runął cały las,
   Tak niepewnie już myślałem, kim jestem - Ja!
  
   Tak bardzo, z całych sił, pragniemy wszyscy żyć,
   I kochać mocniej, choć braknąć może sił
   I wierzyć tak, że nawet kłamać nie ma jak
   I dawać a nie brać, wszystko jedno jak!
  
   Kim jestem właśnie "Ja" i kim jest ten, co życie dał
   Którędy droga? Czy dojdę kiedyś Tam?
   Zrozumieć tyle spraw i stanąć twarzą w twarz
   Na Nowej Drodze z prawdziwym moim "Ja"!
  
   Ja! Ja! Ja!
  
   Jak pies bezdomny idę sam,
   Jak dziecko, które wierzy wam!
   Na horyzoncie tylu kłamstw,
   Jak odnaleźć siebie właśnie tam!
  
   Ja!