Z Europy do Europy podróż trudna, lecz krótka:
   W samolocie radzieckim – polska bułka i ser.
   A tu już łuk Tryumfalny pręży Żabie swe Udka
   I francuskim cycuszkiem pyszni się Sacré Coeur!
  
   Bouillabaisse wszelkich ras na lotniska półmisku
   Gospodarzy wypluwa z ich serdecznym „bonjour!”
   Patrzą na nas ciekawie potomkowie Gwardzistów,
   Co do Moskwy po Wersal przyciągnęli ciał sznur.
  
   - Chcecie zrobić to, przed czym ugiął się Bonaparte!
   Anyżowy ich wzrok rzekłby nam, gdyby mógł.
   - Sympatyczni z was głupcy, albo pakt macie z czartem,
   Chociaż światu śpiewacie, że prowadzi was Bóg!
  
   Francja, Polska, historia, Walezjusze, Valeza –
   Nim przejdziemy do rzecz, pójdziemy najpierw coś zjeść!
   Po jedzeniu – spotkanie, po spotkaniu – impreza.
   Polski duch nas odświeża, a w świeżości jest treść!
  
   Odświeżamy swym duchem, prostodusznie (na migi);
   Odświeżeni nam klaszczą - Viv}e Solidarité!
   A świadkami świeżości są świeżutkie ostrygi,
   Marsylianka, Mazurek, kawior z CCCP.
  
   Oj, szczęśliwi Polacy! Wkrótce sen wam się ziści!
   A ty Francjo znękana – zęby ściśnij i cierp! –
   Solidarnie wzruszają nami się komuniści
   Siłą w klapy nam wbiwszy Sierp i Młot, Młot i Sierp.
  
   Dla odmiany – po nocach z Lechem, Czechem iRusem,
   Gdy za oknem świt wstaje i paryski lśni bruk,
   Historyczne pretensje gasi się spirytusem
   I pomyłki dziejowe łatwo zwala się z nóg.
  
   W chwilach tych, gdy spirytus żale wszystkie już wyżarł
   I na głosy śpiewamy – jeszczio raz! Jeszczio raz! –
   Zdaje się, że w Paryżu nie ma w ogóle Paryżan
   I, że Paryż prawdziwy – żyje już tylko w nas.
  
   A o świcie – w ulice. Twarzą w twarz z wielkim Mao,
   Który na nas surowo patrzy z płotów i ścian.
   Nagle - wiemy na pewno, Ze coś złego się stało! –
   Loi martiale en Pologne! W Polsce wojenny stan!
  
   W tym momencie napięcia – czas przedstawić się przecież:
   W trzech paszportach ojczyzna zdjęcia wbiła nam trzy! –
   Twarze całkiem typowe, jakie wszędzie znajdziecie:
   Kosmopolak, Patriota i Cwaniaczek – to my!
  
   Czysty traf nas połączył tak, jak tylko potrafi
   I co sił w nadsekwański wszystkich trzech wcisnął ił.
   Każdy spod innej wierzby, każdy z innej parafii,
   Jeśli przyjąć na wiarę, że ktokolwiek go chrzcił.
  
   Dziś Chrztu przyszła godzina! Gdy pod Wieszcza pomnikiem
   Wodospady Polaków ściąć paryski chce mróz!
   Łzy na twarzach rozgrzanych ulatniają się z sykiem
   A syk głuszy się z krzykiem – para bucha nam z ust!
  
   Gdybyż para ta była jakąś bronią chemiczną –
   Cały Paryż tą parą tłum po chwili by struł!
   Są Rosjanie i Czesi i Francuzi też krzyczą,
   A kto słów nie rozumiał – krzyczał wprost to, co czuł!
  
   Dalej na ambasadę! W rozbudzone ulice
   Z Mickiewiczem na wargach brać czerwonych na cel!
   Lecz ich strzegą policje, kraty i okiennice,
   Które zamknął o świcie przedstawiciel PRL.
  
   Próżno wieszcz się unosi nad tabunem wzburzenia
   I poezji pioruny ciska w kamień i szkło!
   Mamy wiek dyplomacji (co niczego nie zmienia)
   Pospolite ruszenie godzą zaś w status quo!
  
   Więc Cwaniaczek odchodzi wolno w stronę Kościoła.
   (Pobyt ciut się przedłuży, trzeba mieszkać i jeść!)
   Kosmopolak bezgłośnie po francusku coś woła,
   Policjantom Patriota spod krat każe się nieść.
  
   Obroniona placówka Suwerennej Ludowej
   W przedświąteczną paryską opatula się mgłę...
   Choć dopiero dwunasta, w cieniu flaszki zamszowej
   Ambasador się raczy piątym Remy Martin.