Warchoł - krzyczą. Nie zaprzeczam
   Tylko własnym prawom ufam:
   Wolna wola jest człowiecza
   Pergaminów nie posłucha
  
   Boska ręka w tym, czy diabla
   Szpetnie to, czy właśnie pięknie
   Wola moja jest jak szabla
   Nagniesz ją za mocno - pęknie
  
   A niewprawną puścisz dłonią
   W pysk odbije stali siła
   Ty się naucz robić bronią
   By naturą swą służyła
  
   Sprawa ze mną - jak kraj ten stara
   I jak zwykle on byle jaka:
   Nie zrobili ze mnie janczara
   Nie uczynią też i dworaka
  
   Wychwalali zasługi, cnoty
   Podsycali pochlebstwem wady
   A ja służyć nie mam ochoty
   Warchołowi nikt nie da rady!
  
   Lubię tany, pełne dzbany
   Sute stoły i tapczany
   Płeć nadobną - niesurową
   I od święta - Boże Słowo
  
   Lecz ni ksiądz, ni okowita
   Piekłem straszy, niebem nęci
   Ani żadna mnie kobita
   Wokół palca nie okręci
  
   Mój ból głowy, moja skrucha
   Moje kiszki, moja franca
   Moja wreszcie proza ducha
   Gdy kostucha rwie do tańca!
  
   Sprawa ze mną...
  
   Jakbym ja był człowiek z wosku
   W rękach wodzów, niewiast, klechów
   Mógłbym ich zostawić troskom
   Cały ciężar moich grzechów
  
   Ale znam tych stróżów mienia
   Sędziów sumień, prawdy zakon
   Spekulantów od kupienia
   Bo znam siebie - jako tako
  
   Ulepiony i pokłuty
   Niepotrzebny będę więcej
   Rzucą w ogień dla pokuty
   I umyją po mnie ręce
  
   Sprawa ze mną - jak kraj ten stara
   I jak zwykle on byle jaka:
   Nie zrobili ze mnie janczara -
   Nie uczynią też i dworaka
  
   Zły? - być może. Dobry? - a czemu?
   Nie tak wiele znów pychy we mnie
   Dajcie żyć po swojemu - grzesznemu
   A i świętym żyć będzie przyjemniej!