Kiedy staje przed nimi
   w cieniu podejrzenia
   jest jeszcze cały
   z materii światła
  
   eony jego włosów
   spięte są w pukiel
   niewinności
  
   po pierwszym pytaniu
   policzki nabiegają krwią
  
   krew rozprowadzają
   narzędzia i interrogacja
  
   żelazem trzciną
   wolnym ogniem
   określa się granice
   jego ciała
  
   uderzenie w plecy
   utrwala kręgosłup
   między kałużą a obłokiem
  
   po kilku nocach
   gdy dzieło jest skończone
   skórzane gardło anioła
   pełne jest lepkiej ugody
  
   jakże piękna jest chwila
   gdy pada na kolana
   wcielony w winę
   nasycony treścią
  
   język waha się
   między wybitymi zębami
   a wyznaniem
   wieszają go głową w dół
  
  
   z włosów anioła
   ściekają krople wosku
   i tworzą na podłodze
   prostą przepowiednię