Dawni fornale majątku, przywiązani do niego
   Bardziej niż każe rozsadek, głód, miejscowe prawo.
   Raby tej. ziemi, wygnani z niej właśnie dlatego.
   Zwracam się do was - dworski pisarczyk i pachoł,
   Na tyle tu nieważny by grac odważnego.
   Do czworaków przywykli jak do pięknych domów
   Ci, co przyszli na wasze, jeszcze cieple, miejsca.
   Pijąc kłócą się, kłócąc - nie ufają nikomu.
   W nocy gardła pełne piekącego szczęścia:
   Narzekać, nienawidzieć, kląć na ekonomów.
   Ten żywy nawóz co rano idzie w ziemie czarna,
   Wzdłuż długich bruzd ospała nadzorców robota .
   Gnije zgoda, panoszy się mowa wulgarna,
   Ziemia ciągle rodzi dla obcego złota
   Pot na niskich czołach Oblicza się w ziarnach.
   Dwór stoi jak stal - siedlisko wróbli i kukułek.
   (Chociaż plotka i wróżba przyszłość jakąś tu stwarza)
   W zmatowiałych salonach, gdzie się niegdyś snuły
   Karmione pamięcią duchy przodków gospodarza,
   Ciągle w modzie kolumny i obce statuy
   Zwykle słowa wyszły już z użycia.
   Wielkimi porozumieć nie można się wcale.
   Co raz ktoś zawoła o winnych wykrycie,
   Pan ręka pokazuje mu graniczne pale,
   Za którymi znikliście wy - wygnani w przeżycie.
   Widzę was nieraz, kiedy twarz ukryje w dłoniach.
   Macie przynajmniej wasze chlubne poniżenie,
   Gdy, wygnanym luk ziemi ojczyznę przesłonił
   Ciągle taka sama w waszym zapatrzeniu.
   Stoicie w oddali na wysokich koniach.