Tak niewiele trzeba nam:
  Dwoje ludzi, serca dwa i...
  Przestaje istnieć świat,
  A dłonie tak tęsknią.
  Blisko twarzy druga twarz,
  Jakiś blask nieziemski trwa
  I z zupełnie zwykłych spraw
  
  Robi się... święto.
  A te serca - białe kartki dwie,
  Całkiem białe jak śnieg.
  Sympatycznym atramentem
  Pachną.
  
  Jakiś spacer w strugach w strugach dnia
  I z rękawa fiołki dwa,
  Nieporadny, czuły gest
  I cisza pomięta.
  
  Na serwetce jakiś wiersz,
  Zapach, co odurza Cię
  I z niczego robi się...
  Święto, święto.
  
  Żadnych parad ani wielkich słów,
  Grosik szczęścia na pół,
  Mała wyspa dla małych ludzi,
  Dla nas... święto, święto.
  Tak niewiele trzeba nam:
  Dwoje ludzi, serca dwa i...
  Przestaje istnieć świat,
  
  Robi się... święto