W fabryce bielizn pogrzebowych
  Marcysia, żywa niczym skra,
  Na pomysł wpadła, by szefowi
  Trzy pary czarnych majtek skraść.
  
  Wnet odesłała łup skradziony,
  Gdy się rozniosła o tym wieść,
  Ten dosyć absurdalny pomysł
  Napełnił ją największym ze szczęść
  
  Szef, który nie chciał, żeby przyszłość
  Podwładnych spowił jakiś cień,
  Wymłócił ją, aż dziecko przyszło
  Na świat, a ona zeszła zeń.