Żyją w poszyciu starych drzew
  Niewiedziąc, że istnieje maszyna i rozum,
  Poznaję byt łosia po śladach nawozu,
  Zabijam ryby, w wodzie płuczę krew,
  Patrzę- jak jastrząb pustoszy gndazda,
  I zdradza wydry szlak jezioro,
  I wiem, gdy kładę wzrok na gwiazdach,
  Że nie są tylko mchem ognistych dróg.
  
  Więc wierzę w cud i prawdę proroctw,
  Więc wierzę w cud i prawdę proroctw.
  
  Do ognia tulę się co wieczór
  Mamrocząc zmyślone w pośpiechu modlitwy,
  Boję się mroku i zgiełku gonitwy,
  Mało jest rzeczy, których bym nie przeczuł.
  Jestem - to starczy żeby istniał świat,
  Wróżę ciśniętą w ogień korą
  I widzę w sobie szał i ład,
  Jak w lustrze ognia widzę żar i chłód.
  
  Więc wierzę w cud i prawdą proroctw,
  Więc Wierzę w cud i prawdę proroctw.
  
  Ludzie są źli - znam dobrych paru,
  nie zabiją orła, by mieć pióropusze.
  A rasie zwycięzców - nie zajrzeć im w duszę,
  Bóg ich kocha człowieka, nie ludzkość czy naród.
  Gadzim rozumem rządzi trwoga
  A w strudze słońca letnią porą
  Na trawą wyściełanych drogach
  Nie kładzie śladów ich spokojny chód.
  
  Wiec wierzę w cud i prawdę proroctw,
  Więc wierzę w cud i prawdę proroctw.